روايت من از جلسه خبري احمدي‌نژاد 

پنجمین کنفرانس خبری رئیس جمهوری که قرار بود در روز چهاردهم فروردین ماه سال 86 و همزمان با نخستین روز کاری روزنامه‌ها و رسانه‌هاي مستقل انجام شود پس از یک روز تاخیر برگزار شد. احمدی نژاد در آغاز این جلسه با اعلام خبر آزادی ملوانان بریتانیایی که  روز 29 اسفند به دلیل تعرض به آب‌هاي سرزمینی ایران بازداشت شده بودند و اعطای نشان شجاعت به پاسداران مرزبانی که نظامیان انگلیسی را به اسارت گرفته بودند همه خبرنگاران و حاضرین را غافلگیر کرد. 

اگرچه پیش از آغاز کنفرانس مطبوعاتی رئيس جمهور که قرار بود با حضور بیش از 120 خبرنگار از رسانه‌هاي داخلی و خارجی برگزار شود، حضور میهمانان ویژه از جمله محسنی اژه‌ای وزیر اطلاعات، پورمحمدی وزیر کشور، صفارهرندی وزیر ارشاد، الهام وزیر دادگستری  و متکی وزیر امور خارجه به همراه سخنگوی دستگاه دیپلماسی ایران از اتفاقی مهم در این جلسه حکایت مي‌کرد، اما هرگز کسی گمان نمی کرد که شوخی یکی از خبرنگاران درباره تعلق داشتن صندلی‌هاي اضافه جلسه به ملوانان انگلیسی، به حقیقت بپیوندد.

مجری این جلسه هم یکی از چهره‌هاي رسانه‌اي بود که بینندگان تلویزیون ایران در شب گذشته‌اش به دعا برای شفای وی دعوت شده بودند.  بیژن نوباوه که ایرانی‌ها او را به عنوان یکی از خبرنگاران جنگ در صفحه تلویزیون دیده بودند و بعدها به عنوان خبرنگار سیمای جمهوری اسلامی در نیویورک مشغول به کار شده بود، در آن روز با چهره‌اي متفاوت که ناشی از شیمی درمانی جهت مداوای مصدومیت‌هاي جنگی‌اش بود مراسم را اجرا کرده و خبرنگاران را برای پرسش از رئيس جمهور صدا مي‌زد.

احمدی نژاد، اما در سخنان خود که در واکنش به قطعنامه‌هاي شورای امنیت سازمان ملل و انتقاد از رفتار یک جانبه نهاد‌هاي بین‌المللی مطرح کرد چند بار با دست به نوباوه اشاره کرد و وضعیت رنج‌آور وی را ناشی از بی تفاوتی این نهادها در زمان جنگ ایران و عراق دانست. نوباوه هم در حین اجرای مراسم حق همکاری را به جا آورد و همکاران خود در شبکه‌هاي مختلف صدا و سیما را در صدر فهرست پرسش‌کنندگان از رئيس جمهور قرار داد.

اگرچه در این مراسم نمایندگان برخی از رسانه‌هاي خارجی از جمله خبرگزاری رویتر، سی.ان.ان، الجزیره و شبکه فکس‌نیوز فرصت پرسش از رئيس‌جمهور را به دست آوردند، اما روزنامه‌هاي مستقل و منتقد از طرح پرسش خود بازماندند و باردیگر سناریوی خودی و غیرخودی در این جلسه تکرار شد.

نمايندگان روزنامه‌هاي کیهان، اطلاعات، جام‌جم و ایران تنها خبرنگاراني بودند که از میان مطبوعات داخلی توانستند پرسش خود را از رئيس‌جمهور بپرسند و مجری مراسم نیز در عذرخواهی خود از سایرین به اصلی بودن رسانه‌هاي پرسشگر اشاره کرد.

احمدی نژاد در این جلسه هم به سبک و سیاق جلسات گذشته‌اش در پاسخ به برخی از سوالات خبرنگاران شوخ طبعی کرد. او با زیرکی از پاسخ به سوال خبرنگار رویتر درباره زمان راه‌اندازی سه هزار سانتریفیوژ شانه خالی کرد و در پاسخ به سوال خبرنگار الجزیره پیرامون اعلام خبر خوش هسته‌اي تنها به شوخی با وی اکتفا کرد.

بذله گویی‌هاي رئيس‌جمهور اما در این جلسه همچنان ادامه یافت. او حتی در واکنش به انتقادات خبرنگار روزنامه کیهان که خواستار برخورد قاطع وزارت ارشاد با خانم کریستین امان پور به خاطر رفتار توهین آمیزش با سایر خبرنگاران ایرانی شده بود، گفت: ایشان نباید فراموش کنند که نصفشان ایرانی است.

احمدی نژاد در پایان این جلسه از خبرنگاران دعوت کرد تا به همراه وی در مراسم آزادی ملوانان شرکت کنند و در هنگام خروج از سالن به برخی از پرسش‌هاي خبرنگارانی که فرصت پرسش نیافتند، پاسخ هایی غیررسمی داد.

 او در میان سخنانش برای تنها ملوان زن بریتانیایی که اکنون مجبور شده است کیلومترها دور از خانه و فرزندش در آب‌هاي خلیج فارس به ارتش بریتانیا خدمت کند دلسوزی کرد، اما در پاسخ به پرسش خبرنگار كارگزاران که درباره عدم پرداخت بیش از چهار ماه حقوق کارگران ایرانی و یا زندانی بودن برخی از معلمان معترض سوالي مطرح كرد تنها اخم‌هایش را در هم کرد و گفت: شما باید سند ارائه کنید.

به هر حال رئيس جمهوری در باران عصر گاهی روز چهارشنبه، نظامیان انگلیسی را که کت‌‌وشلوارهایی یک دست به تن داشتند بدرقه کرد و با اندیشه پیروزی در یک نبرد دیپلماتیک این جلسه را به پایان برد.