چادرنشینان شهر برج ها

آجرها روی هم چیده و خانه‌ها ساخته و در خانه‌ها انسان‌ها ساخته می‌شوند، شهرها گسترده می‌شوند و بر طبقات برج‌ها افزوده می‌شود. شاید بلندی همین برج‌ها یا زیبایی خانه‌های ویلایی شمال شهر ما را از دیدن خانه‌هایی دیگر، خانه‌هایی از جنس پارچه و برزنت، منع می‌کنند و شاید هم انسان تمایل به دیدن خوبی‌ها و زیبایی‌ها دارد، اما مهم آن است که باید دید و ما نمی‌بینیم و یا نمی‌خواهیم ببینیم.
در این شهر شلوغ و درهم برهم، در این پایتخت بزرگ ایران و در شهر برج‌ها، در شهری که روزبه روز بر تعداد بساز و بفروش‌هایش افزوده می‌شود، داشتن یک سرپناه و خانه به مهم‌ترین مشغله ذهنی بیش از نیمی از مردم این شهر تبدیل شده است. اما در همین شهر بساز و بفروش‌ها، افرادی وجود دارند که کاشانه‌شان جز یک چادر یا یک کارتن نیست، خانواده‌هایی که طعم داشتن یک سرپناه و خانه را چشیده‌اند اما به دلیل افزایش قیمت مسکن ناچار به ترک خانه خویش و زندگی در چادر شده‌اند. تعداد این افراد زیاد نباشد کم هم نیست. تنها باید دقت کرد و دیدشان. کسی چه می‌داند شاید تا چند سال بعد نیمی از مستاجرهای کنونی مجبور به چادر زدن در خیابان‌ها و پارک‌های شهر شوند و تهران از شهر برج‌ها به شهر چادرنشینان تبدیل گردد.

بقیه این مطلب را در شهرگان بخوانید.